Op 11 oktober hadden we een afsluitende zitting met een rechter, die gemakshalve als 'Barboso', ofwel 'Baardmans' wordt aangeduid.
In de wacht op het secretariaat, met vertaalster en contactpersoon van Wereldkinderen.
De rechter stelt wat merkwaardige vragen, waar wij gelukkig op voorbereid zijn en die we dus bevredigend kunnen beantwoorden. Vervolgens tekent hij het vonnis: Augusto is nu definitief helemaal van ons!
Augusto vindt het allemaal oersaai. Hij begint zich zo te misdragen, dat hij bijna een voor het adoptieproces fatale oorvijg uitlokt.
 |
Bij de administratieve afwikkeling van het vonnis stuitten we bij toeval op een van Augusto's beste speelkamaraadjes uit het tehuis, Junio. Junio is een half jaar daarvoor door Braziliaanse ouders geadopteerd, maar de gewenningstijd is voor Braziliaanse adoptie veel langer, zodat onze paden zich kunnen kruisen. Junio's nieuwe moeder is links op de foto te zien. De onverwachte ontmoeting wordt gevierd met een enthousiast en energiek partijtje indoor tennis als vanouds. Als de papieren voor Junio in orde zijn nemen de voormalige vrienden met een 'bear hug' afscheid. Er worden nauwelijks woorden gewisseld. |
Augusto's nieuwbakken officiële vader neemt vervolgens Junio's racket over. Een passerende tv-ploeg neemt een paar shots op. Hoewel het gebracht wordt als een lokale zender, blijkt het de landelijk te ontvangen zender Globo uit Rio te zijn. De opnamen worden de volgende dag uitgezonden en prompt worden we herkend en gefeliciteerd bij de luchtvaartmaatschappij, de kapper, etc. Wij worden er later op gewezen dat het uiterst riskant is om tijdens een adoptieprocedure in de publiciteit te treden. Bekenden uit Augusto's vorige leven zouden eens op kwade gedachten gebracht kunnen worden. Daar hebben we niet aan gedacht. Vooralsnog loopt het goed af ...
Naar "Een op het lijf geschreven droom" | de Home Page
Versie 15-10-99